Merkwaardig dat pas na de eerste dag, misschien pas na een paar dagen, na die donderdag 20-11 de diepgaande betekenis begon door te dringen van wat me toen was overkomen. Mijn systeem had natuurlijk een schok gekregen en eiste aanvankelijk mijn volledige aandacht op (onderzoek door zorgverleners, bijkomen van het flauw vallen en onderkoeling, e.d.) Daardoor kwam het, vermoed ik.

Maar in de herkenning zat een onuitgesproken bericht van mijn ware natuur: “Het is helemaal goed, je bent veilig, vertrouw me maar”. En toen in de Satsang van 6 december Philip tegen iemand zei dat je gedragen wordt door je ware natuur herkende ik dat ook meteen. Ik besefte toen ook, en sprak het ter plekke ook uit, dat wat mijn ware natuur me leek te zeggen: “vertrouw me maar” dwars door mijn oer-wantrouwen heen sneed. Een en al bevrijding! Ondanks het besef dat mijn ware natuur niet iets is, lijkt het me voortdurend zulke gelukzalige, genadevolle berichten te geven, dus op elk moment; het is geen herinnering, ik voel het voortdurend!

12 december 2025